مشکلات مربوط به محیط زیست

بسياری ار مشکلات مربوط به محيط زيست علل بين‌المللی دارند و در سال‌های اخير بسياری از سازمان‌ها نگران نتايج جهانی شدن اقتصاد و تقسيم نابرابر منابع ارضی شده‌اند. فشارهای پيچيده جهانی شدن باعث تأثير فزاينده بازارهای بين‌المللی شده و با وارد کردن فشارهای تازه بر منابع طبيعی و اکوسيستم‌ها و توسعه سطوح ناپايدار مصرف، ساختارهای اقتصاد کلان و سياست‌های ملی را تغيير داده است (مطلبی، 1382: 32).

توجه به منابع محيط زيست به عنوان بستر توسعه پايدار از اهميت فوق‌العاده‌ای برخوردار است. توسعه‌ای پايدار و از ثبات لازم برخوردار خواهد بود که بتواند با حفاظت محيط زيست، رشد اقتصادی کشور را به گونه‌ای تضمين کند که ضمن افزايش رفاه نسل حاضر منابع لازم را برای تأمين زفاه نسل های آتی باقی بگذارد. استفاده از الگوهای توسعه و برنامه‌های اقتصادی که هماهنگ با طبيعت نبوده و بلکه در جهت استفاده گسترده و بدون قاعده از منابع طبيعی باشد نه تنها ما را در دستيابی به اهداف توسعه رهنمون نخواهد کرد بلکه باعث بروز مشکلاتی حاد در اين زمينه می‌شود (بيگ‌زاده، 1382: 4).

از اين رو مهم‌ترين مشکلات و موانع در بخش محيط زيست را می‌توان به شرح زير بر شمرد.

- پايين بودن سطح آگاهی عمومی مديران، طراحان و برنامه‌ريزان درباره مقوله محيط زيست

- استقرار غير کارشناسانه فعاليت‌های اقتصادی با توجه به موقعيت جغرافيايي بعضی از آنها

- بهره‌برداری بی‌رويه و غير اصولی از منابع کشور

- کمبود نيروهای متخصص و شايسته در امر کنترل منابع محيط زيستی

- ضعف قوانين و مقررات مدون و ملاحظات زيست محيطی در سياست‌های و برنامه‌های کلان، منطقه‌ای و محلی

- فقدان برنامه‌های زمانی (بلندمدت، ميان‌مدت و کوتاه‌مدت) جهت نظارت بر مسائل زيست محيطی

- عدم استقلال سازمان‌ها و کارگزارانی که اداره امور حفاظت از محيط زيست را بر عهده دارند.

- کمبود نيروهای متحصص لازم و کافی در رشته‌های مهندسی طراحی محيط، محيط زيست، منابع طبيعی و در صورت وجود عدم بکارگيری آنها

- عدم شناخت کافی از منابع و مسائل حفاظت از محيط زيست

- عدم کارايی لازم سيستم‌های مرتبط که بتواند با نيازهای روزافزون و برنامه‌های محيط زيستی همگام شوند

- پويايی زندگی و تغييرات در سراسر جهان و ايران

- پيچيدگی مسائل موجود در مسائل زيست محيطی که لاجرم مديريت حفاظت محيط زيست را با مشکلات مواجه می‌کند

- فقدان هماهنگی‌های لازم از سوی سازمان‌های متعدد و مؤثر در حفاظت از مسائل زيست محيطی

- فقدان ديدگاه برنامه‌ريزی از سوی مديران و طراحان مسائل زيست محيطی

- وجود موانع گسترده و مقدور نبودن حفاظت مفصل و جامع از منابع ارضی (25 ٪ کوهستانی و تپه)

- نارسايی و تنگناهای قانونی مسائل زيست محيطی

- فقدان درک و بينش کافی در بعد زيربنايی و آينده‌نگری در حيطه مسائل زيست محيطی

- تداخل مسائل سياسی به جای مسائل طراحی و برنامه‌ريزی در حيطه مسائل زيست محيطی

- نبودن استراتژی معين و اهداف اساسی در انتخاب مديران زيست محيطی

- ترکيب نامناسب نيروی انسانی، از نظر توانايی فنی و تخصصی در حوزه‌های مختلف مسائل زيست محيطی

- کمبود تجهيزات و فن‌آوری‌های‌نوين جهت کنترل و نظارت در عرصه‌های طبيعی و انسانی

- فقدان برنامه‌ريزي‌ها از نظر مدت اجرا در چاچوب خط مشي مناسب و اهداف كلي

- عدم برنامه‌ريزي اصولي و منطبق با شرايط محيطي و لحاظ نكردن ويژگي‌هاي اجتماعي كه در نتيجه منجر به دوباره كاري منابع و افزايش هزينه‌ها را به دنبال داشته است.